اگر آقای آسیموف آزمایشی را که در آزمایشگاه روبوتیک اسلوانیا در حال انجام است می دید، بدون شک وحشت زده می شد! در اینجا ربات قدرتمندی داریم که بارها و بارها به دست انسان ضربه وارد می کند. ضربه هایی ملایم و بدون درد تا ضرباتی با دردی تحمل ناپذیر محصول فعالیت این ربات هستند. به نظر می رسد که قانون اول روبوتیک آقای آسیموف کاملا زیر سوال رفته است: «یک ربات نمی تواند هیچ آسیبی به یک انسان برساند»
Borut Povše از دانشگاه Ljubljana طی یک طرح تحقیقاتی ۶ نفر از هم دانشکده ای هایش را متقاعد کرد تا دست شان را در اختیار یک ربات صنعتی قدرتمند قرار دهند، تا با اندازه گیری ضربات آن،آستانه درد برخوردهای انسان-ربات را اندازه گیری کند. او دلیل این آزمایشات را تجربی کردن قوانین آسیموف می داند، تا صنعت رباتیک در آینده هم بتواند به این قوانین پای بند بماند.
او می گوید:«حتی ربات هایی که طبق قوانین آسیموف تولید می شوند، ممکن است به طور اتفاقی با انسان برخورد داشته باشند. ما می خواهیم مطمئن شویم که درصورت وقوع تصادم، این برخورد بیش از حد قوی نباشد. ما می خواهیم در اولین مرحله محدودیت های سرعت و بازه حرکتی مناسبی برای ربات ها تعریف کنیم و همچنین شکل و اندازه ابزارهای کاری آنها را به گونه ای تعیین کنیم که بدون خطر بتوانند با انسان در تعامل باشند و کار کنند»
آنها برای آزمایش های شان از یک ربات کوچک خط تولید استفاده می کنند که توسط شرکت اپسون ساخته شده و در کارخانه ها برای سر هم کردن قطعات وسایل الکتریکی و الکترونیکی مانند قهوه جوش به کار می رود. آنها این بازوی رباتی را به گونه ای برنامه ریزی کرده اند که محل قرار گیری دست داوطلب را پیدا کرده و به بازوی او ضربه بزند. هر یک از داوطلبان توسط بازوی رباتی که به دو ابزار با نوک گرد و نوک تقریبا تیز مجهز شده، ۱۸ ضربه را نوش جان می کند.
آنگاه از داوطلبان خواسته می شود که ضربات هر یک از سرهای ربات را در یکی از این دسته ها طبقه بندی کنند: بدون درد، ملایم، متوسط، مهیب و تحمل ناپذیر. البته Povše که خودش اول از همه ربات را آزمایش کرده می گوید ضربات معمولا از ملایم تا متوسط هستند. آنها همچنین برای تست ضربات بسیار شدید از یک دست مصنوعی هم استفاده کرده اند.
در نهایت ایده اصلی این است که یک ربات هنگامی که حضور یک انسان را احساس می کند باید سرعت و دامنه حرکتی اش را به قدری کاهش دهد که در صورت تصادم آسبیی به اشخاص وارد نگردد.
کم کم وارد عصر اتومبیل های بدون راننده میشویم. خودروهایی که بدون نیاز به
راننده خودشان در خیابان و جاده به رانندگی می پردازند. طی چند سال گذشته
خبرهای مختلفی در مورد طراحی و ساخت این خودرو ها توسط شرکت های مختلف
خوانده اید و گوگل هم یکی از شرکت های پیشرو در طراحی سیستم راننده هوشمند
خودرو بوده است.اما برای اینکه یک خودرو بتواند بدون راننده در خیابان و جاده حرکت کند،
ابتدا نیاز به وجود قوانین و مقررات راهنمایی و رانندگی در رابطه با آنها
است. حالا ایالت نوادا در آمریکا جزو نخستین مکان هایی روی زمین به حساب می
آید که مقررات مربوط به تردد خودروهای بدون راننده را به مجموعه قوانین اش
اضافه نموده است.
بر طبق قوانین اعلام شده، اتومبیل های دارای راننده کامپیوتری که فعلا در
مرحله آزمایشی هستند دارای پلاک قرمز رنگ خواهند بود و در آینده که به صورت
عمومی ارایه می شوند پلاک سبز خواهند داشت، حداقل دو سرنشین باید در
خودروهای بدون راننده فعلی حضور داشته باشند و سیستمی شبیه جعبه سیاه
هواپیما مسوول ثبت وقایع خواهد بود.
در هر خودرو نیز یک نفر مسوول اتومبیل به حساب می آید. هر چند او می تواند
آزادانه هر کار دیگری مانند تلفن زدن یا دیدن فیلم را انجام بدهد. اما در
صورت وقوع حادثه مسوولیت به عهده او است و باید بر اعمال خودرو نظارت داشته
باشد.
البته این قوانین هم مانند خود اتومبیل ها در مراحل اولیه خود به سر می
برند اما کم کم باید منتظر مجموعه ای از قوانین و مقررات مخصوص ربات ها و
خودرو های هوشمند باشیم که یک انسان هم احتمالا قیم و مسوول آنها به حساب
می آید.
